Ortadoğu’da her gün yeni bir acı yaşanıyor. ABD ve İsrail’in, yanlarında müttefikleri ve daha önce konuşlandığı birçok arap ülkesi üstlerini kullanarak İran’a yönelik saldırıları, sadece bir güç mücadelesi değil; aynı zamanda masum insanların hayatının hiçe sayıldığı bir trajediye dönüşüyor.
Düşünün: Bir yanda dünyanın en gelişmiş teknolojik üstünlüğe sahip ABD ve İsrail ile onların müttefikleri, diğer yanda sınırlı kaynaklarıyla savunma yapmak zorunda olan İran. Bu güç farkı, saldırının ne kadar orantısız ve adaletsiz olduğunu gözler önüne seriyor. Ama asıl felaket, bunun sadece bir askeri mesele olmaması. Sivil yaşam tamamen yok sayılıyor olması.
İran İslam Cumhuriyeti Kamu Diplomasisi Merkezi Başkanı ve Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Esmaeil Baqaei’nin paylaştığı son bilgiler dehşet verici: Minab şehrinde Amerikan ve İsrail füzeleriyle OKULLARINDA öldürülen 165 masum çocuk… liderine yapılan suikastin acısını yaşarken, bir yandan da evlerinde, okullarında, sokaklarında yaşamını yitiren çocukların ve sivillerin yasını tutuyor. Peki, bu çocukların suçları neydi? Nerede kaldı Sivil Hassasiyeti “ayrım gözetme” ilkesinin zerresi?
Diplomasi hâlâ masada, ama saldırılar durmak bilmiyor. Bu tablo bize ne anlatıyor? Güç gösterisi için insan hayatının feda edilebileceğini mi? Orantısız güç, yalnızca rakibi değil, masumları da cezalandırıyor.
Enerji hatları, bölgesel nüfuz, stratejik üstünlük… Bu motivasyonlar Küresel güçler için bir şekilde anlaşılabilir, ama güç kullanırken insan hayatına saygıyı tamamen göz ardı etmek asla kabul edilemez. Orantısız saldırılar, kısa vadede bir avantaj gibi görünse de uzun vadede barışın, istikrarın ve adaletin önünde en büyük engel ve ” dünya barışı ” söylemlerinin kalbine saplanmış bir hançer olarak tarihte yerini alacaktır
Ve sorulması gereken en kritik soru şudur:
Büyük güçler ve müttefikleri gerçekten güçlü olmak için mi, yoksa güçlü görünmek için mi masumları feda ediyor? İnsan hayatı, bir jeopolitik oyun taşından daha az mı değerli?
Makale: Mustafa Çakar
